For better and worse nov27

For better and worse

Vandaag is het 28 jaar geleden dat we ‘Gerry en Peter’ werden. Dat wisten we toen nog niet. Het was een etentje bij mij thuis: preitaart met tomaten/gehaktsaus. Hij bracht een fles rode wijn mee en een rode roos. En dat bleef zo. Jarenlang kocht hij – mede uit principe – nooit een bos bloemen voor me, maar wel af en toe een enkele rode roos. Ik zie hem nog staan. Zwarte leren jas, dikke beige trui. Hoofd een beetje scheef. We zaten de hele nacht te praten en het bleef verder bij zoenen. Dat was in 1990. Nu is 2018. Zijn we al ruim 26 jaar getrouwd, hebben twee (volwassen!) zonen en houden we nog steeds van elkaar. We hebben in totaal acht jaar in het buitenland gewoond (2 jaar LA, 2 jaar Brussel en 4 jaar Houston). We verhuisden verder van Amsterdam naar Leiden, waar we nog steeds wonen. We hebben het goed samen. Hij daagt me uit om anders te kijken, stimuleert me om op zoek te gaan naar nieuwe mogelijkheden en is zelfs over zijn eigen schaduw gesprongen en verblijdde me voor mijn veertigste verjaardag met twee katjes. En bijna was ik hem kwijt. Ik voel me een zondagskind, letterlijk want ik ben op een zondag geboren, maar ook door wat het leven me heeft gegeven. ‘Life ain’t fair’ hoor je vaak en dan dacht ik wel eens stiekem: ik hoop het niet, want: I’ve got a lot to pay then. Twee weken geleden dacht ik heel even dat ‘payback time’ was aangebroken. Een heftig auto-ongeluk op de een-na-laatste dag van onze vakantie in Namibië zette mijn wereld op zijn kop. We zijn er allebei goed uitgekomen, maar ik iets beter dan mijn lief. Vandaag 28 jaar samen en ik...

Een vakantie zonder einde...

Update: English version at the bottom De vakantie die werd geboren in een trein van Enschede naar Leiden. Op de terugweg van een uitvaart. Laten we weer naar Afrika gaan zei ik tegen mijn zus Franca. Ik woonde toen nog in Houston, wist al dat we hoogstwaarschijnlijk zomer 2017 zouden terugverhuizen. Najaar 2018 zou het moment worden. En zo geschiedde. En dit zou het eerste blog moeten worden over olifanten, giraffen en leeuwen. Over hagedissen, slangen en desnoods hele enge spinnen. Laten we beginnen met het goede nieuws. Peter en ik zijn samen en redelijk heelhuids teruggekeerd. We hebben een fantastische vakantie gehad met olifanten, giraffen en leeuwen. Zelfs een paar hagedissen. Geen slangen – maar dat vindt alleen Ruud echt erg en nauwelijks een spin gezien. Maar over al dat moois later meer. Want de reis eindigde met een ‘bang’. Of meer een driedubbele salto met een schroef. Turners krijgen er punten voor. Wij vooral veel blauwe plekken en schrammen. Een Afrika-reis met mijn zus en zwager. We vertrekken gezamelijk, maar omdat Peter en ik vier weken gaan en zij zes weken, nemen we op dinsdag 13 november afscheid van elkaar in Solitaire, Namibië. Wij zullen in drie dagen redelijk straight forward terugrijden naar Pretoria om de auto af te leveren en dan het vliegtuig in op de luchthaven van Johannesburg. Simpel genoeg zou je denken. Drie dagen om een afstand van 17 rij-uren te overbruggen. Pittig, maar met zijn tweeën zou het moeten lukken. De eerste dag rijden we stukken over asfalt en gravel door wederom prachtig landschap. De routeplanner stuurt ons vanaf Keetmanshoop linksaf naar de grensovergang bij Rietfontein. We hopen die avond een lodge in de buurt van Witdraai te bereiken. Rond 15.00u zien we dat de grensovergang bij Rietfontein...

Leven zonder vader okt11

Leven zonder vader

Het is vandaag op 11 oktober wereldwijd ‘Coming Out Day’ en dan gaat het om te mogen zijn wie je bent. Inclusiviteit. Een mooi idee om leven en laten leven zo te gedenken. Net naar de openbare lunch op de Koornbrug geweest die het COC Leiden had georganiseerd. Hoorde daar ook het verhaal van de regenboogvlaggen-guerilla in Katwijk. Geen vlag op het gemeentehuis leidde tot een spontane burgervrouw-actie die Katwijk in de regenboogkleuren bracht en ook nog eens 200 euro oplevert voor COC Leiden. Dank je wel buren, zeg je dan. Voor mij is 11 oktober ook de dag dat ik 27 jaar geleden half wees werd. Ons vader was 64 jaar. Dat vond ik toen ook al niet erg oud om dood te gaan. Ik weet nog wel dat ik het toen en ook jaren later altijd beschreef als: ik wist wel dat er een kans in zat dat ons vader niet heel erg oud zou worden. Het werd dus 64. De leeftijd waar ook de Beatles een liedje over maakte. Uiteindelijk heeft de helft van hen die leeftijd niet eens bereikt. Nu ik zelf onderweg ben naar 53 jaar, lijkt 64 steeds jonger. Van een vader die niet heel erg oud is geworden, is hij langzaam getransformeerd naar een vader die heel jong is overleden. Zo jong dat hij mijn zonen nooit heeft gekend. Mijn lief gelukkig wel. Leeftijd is gewoon een getal en 50 is het nieuwe 40 of zelfs 30. Gisteren hoorde ik iemand verklaren dat hij gelooft dat we binnenkort onsterfelijk kunnen zijn. Ik weet het niet. Of ik dat wil. Misschien moet ik dat boek van Simone de Beauvoir (Niemand is onsterfelijk) zelf nog maar een keer gaan lezen. Dag papa. Te vroeg, te jong. Maar je leeft...

Spotts took a piece of my heart too jan21

Spotts took a piece of my heart too...

Exactly one year ago this weekend was filled to the brim with drama. The inauguration of Donald Trump may have added to it, but for me the worst of the drama was way more personal. But fair enough it started on Friday with the happenings in Washington DC and the various reactions to it across the nation which I followed closely for the KPFT Local News at 4 PM. It was also the day my husband would return from a business trip to the Netherlands. Although business trip doesn’t describe it accurately, it was more an extended commute. I did notice that one of my cats Spotts was a bit off, not so eager to eat and not so eager to join us on the coach. And later she didn’t come to sleep next to my pillow, but I didn’t notice that before the next morning. By then it was clear she was not well. I had planned to go to the Houston Women’s March and before that we would go on a training ride on our bikes. But with Spotts refusing to eat, refusing to even leave her spot at the dining table, she definitely needed some attention first. I picked her up and her body went completely stiff. Was she in pain? Maybe a lack of fluids? We drove out to the emergency veterinarian hospital, we had been there before with one of our other cats Pebbles who had some known food allergy issues. Along the way I was still thinking I probably overreacted, that it was nothing, maybe she needed some fluid and then we would be off again. Going home, still a family with three cats. At the vet we had to wait a bit, then a doctor appeared and...

Mama Koos 89 jaar…RIP jan05

Mama Koos 89 jaar…RIP...

Vandaag zou ons moeder 89 jaar zijn geworden. In 1929 was januari een bitterkoude maand. In mijn woonplaats Leiden brandde in die maand het stadhuis af en de foto’s van dat gehavende pand bedekt met bevroren bluswater zijn legendarisch. Ons moeder Koos, was nummer vier in het gezin en de tweede dochter. Opgroeien in de crisisjaren en de Tweede Wereldoorlog moet niet gemakkelijk zijn geweest. Toch heb ik de indruk dat ons moeder wel een gelukkige jeugd heeft gehad. Ze sprak altijd heel liefdevol over haar moeder. De oma die ik nooit gekend heb, omdat ze een half jaar na mijn geboorte overleed. En nu is Koos ook alweer 2 jaar geleden (en een paar maanden) gestorven. Als tweede dochter mocht ze helaas niet doorleren na de lagere school, hoewel ze er wel slim genoeg voor was. Omdat ze niet zo huishoudelijk was aangelegd, kreeg ze wel de kans om klerenmaakster te worden. Een opleiding tot coupeuse of naaister als je wilt. Zelf vertelde ze daar altijd met plezier en trots over. Hoe haar moeder al haar werkstukken zo waardeerde. Haar zussen en broers waren wellicht niet altijd zo blij met de kledingstukken die ons moeder voor hen maakte. Maar ja, het was vlak na de oorlog en niemand had inspraak. Wij, haar zes dochters, waren later ook niet altijd blij met de jurken, broeken en jassen die ze voor ons fabriekte. Hoewel ik als jongste het meest geprofiteerd heb. Tegen de tijd dat ik heel goed wist wat ik wel en niet wilde dragen, was ons moeder al veel toeschietelijker. En alhoewel ik me ook wel de niet zo leuke kleding herinnerde – en dat lag niet alleen aan haar – heb ik ook heel goede herinneringen aan een rode cirkelrok, een roze/witte...