Druk, druk, druk okt22

Druk, druk, druk

Af en toe ontkom je er niet aan. Dan verzucht ik ineens: ik heb het zo druk. Doet me ineens aan iemand denken :-). Heb ik het druk? Nee, gewoon lekker gevulde dagen. Veel vrienden ontmoeten, een paar verplichtingen zoals nog wat spullen opruimen, wat regelen, etc. Maar ook genieten. Van een bezoek aan Amsterdam om twee vriendinnen te ontmoeten. De een met haar jonge zoon die helaas last had van doorkomende kiesjes. Maar thuis met een kopje thee en later een glaasje wijn ook fijn bijgepraat. Daarna met volgende vriendin gegeten bij Simpel. Leuk restaurant, goed eten. Misschien niet al te spannend, maar prima verrassingsmenu. En de chocolademousse was echt super. We kregen spontaan een karaf kraanwater naast de wijn, dus dat was meteen een pluspunt. De bediening was goed, aardig en snel genoeg. Alleen de temperatuur. Ik ben het misschien niet gewend, maar het was heet binnen. Een beetje airco had hier geen kwaad gekund. Gelukkig hadden we zoveel te praten dat we de helft van de tijd niet door hadden dat we een permanente opvlieger hadden. Vanochtend in de zon op een terras een kopje koffie gedaan met een mede ex-Marestromer. Gezellig, weer helemaal op de hoogte en in de zon gezeten. Zonder jas, dikke sjaal en wanten. En het is vandaag 22 oktober. Ik dacht dat ik Houston had verruild voor Leiden, maar waarschijnlijk heb ik daar stiekem wat van meegenomen. Nu thuis aan het koken voor mijn oudste zoon, zijn vriendin en onze huisbewaarder. Lasagne met gegrilde groenten. Tussendoor probeer ik weer goeie maatjes te worden met de katten. Pebbles en Jackson laten zich wel aaien en op hun kop kriebelen. Maar Spotts rent elke keer hard weg, Al kwam ze zondagnacht wel op mijn bed liggen. Volgens mij...

Weer keukentje gespeeld okt06

Weer keukentje gespeeld...

Vrijdag was de grote verhuisdag, zaterdag nog even flink gewinkeld bij onder andere IKEA en ’s avonds voor het eerst gekookt in eigen huis. De Houstonian housewife heeft haar naam eer aan gedaan. Kip met kerrie en kokosmelk, rijst en broccoli. Simpel, doch voedzaam. Onze nieuwe pannenset in onze nieuwe keuken ingewijd. Geen ingewikkelde toestanden, want ondertussen moest er nog van alles in elkaar gezet worden. Dat is zo leuk van IKEA, je hebt er uren plezier van. Maar de keuken is een plaatje inmiddels. Met keuken-eiland voor extra werkruimte. Twee barstoeltjes erbij. De eerste was wat lastig in elkaar te zetten, maar de mannen kregen het toch voor elkaar. En het kastje voor de kamer van zoon ging ook goed. Vanochtend zelf ook nog met wat hulp (ik ben niet zo goed met boormachientjes, ook niet als je er schroeven mee kan indraaien) een nachtkastje in elkaar geflanst. Het zit beter in elkaar dan die dingen die in de winkel staan. Wie weet kan ik daar nog aan de slag. Krijg ik die schroeven ook wel onder de knie, na honderd kastjes ­čÖé Tegen het einde van de maaltijd nog een iets minder prettige kant van Houston gezien. Ja, een heuse kakkerlak. Groot en razendsnel. Jakkes. De eetlust was daarna even weg. Ik heb er ook geen foto van gemaakt. Ik probeer dat beeld zo snel mogelijk uit mijn hoofd te krijgen. We gaan op zoek naar een exterminator. – wordt...

Hutspot een dagje uitgesteld okt03

Hutspot een dagje uitgesteld...

Ik had de aardappelen al geschild, de wortels geschrapt en in kleine stukje gesneden en alles in huis gehaald voor een echte Leidse hutspot. Alhoewel met worst in plaats van klapstuk. Maar door het gedoe met de airco, het lawaai van de vervangende mobiele airco en mijn toegenomen chagrijn, had ik geen zin meer om te koken. Dus de hele pan maar in de koelkast gezet. Hier is het vanavond ook nog 3 oktober. Als is dan in Leiden het vuurwerk voorbij en wordt de kermis alweer afgebroken. Om mij te troosten, ging onze zoon op zoek naar een restaurant. Hij kwam op de proppen met Rainbow Lodge, op de website ziet het eruit als een stukje Zuid-Afrika in Houston. Slechts een kwartiertje rijden met de auto. En het was de moeite waard. We delen met zijn drie├źn twee voorgerechten, twee hoofdgerechten en twee toetjes. Voor mij een wijntje erbij, waar mijn lief ook een nipje van mag. Hij rijdt die avond. We hebben gumbo met eend, een proeverij van worst en ham, lekker brood met boter, zeebaars met ravioli en een mixed grill met heerlijke paddenstoelen. Toe neemt de jongste een cr├Ęme brul├ęe en ik kies voor de lemon pie in a jar. De koffie is perfect en ze serveren er een flinterdun sliertje citroen bij. In Austin hebben we geleerd dat ze dat doen voor als de smaak van de espresso tegenvalt. Kun je je mond spoelen. Volstrekt overbodig. We komen zeker een keer terug. Niet zo goed als de Gapende Eter in Leiden, zegt onze zoon nog wel kritisch. Maar ja, dat is ook een heel bijzonder restaurant. Doen we over vier jaar weer. – wordt vervolgd.    ...

De gevaarlijkste plek van Houston sep27

De gevaarlijkste plek van Houston

Op de ramen hangen waarschuwingsbordjes dat je geen waardevolle spullen in je auto achter moet laten, want de ramen worden ingeslagen. Wij laten alleen de schooltas in de auto achter. Zou dat als waardevol gezien worden? Ik besluit de auto gewoon goed in de gaten te houden. Zoon heeft in een dag vier tienen gescoord en dat moet gevierd worden. Dus voor je het weet sta je binnen en dan bedenk je: ze mogen hier wel hele andere waarschuwingsborden ophangen. De kans op ‘death by chocolate’ lijkt me hier niet nihil. Ze hebben chocoladeijs en allerlei snoepgoed en zelfs chocoladeletters. Het Sinterklaasfeest is ook weer gered. Je kunt hier bovendien namaak-chocoladekoekjes kopen voor je hond. In een metalen hondenbakje. Ook een leuk idee voor een surprise, alleen hebben wij geen hond. Het kattenequivalent heb ik niet zien liggen. De winkel is op loopafstand van ons huis. Hier gaan we een quotum opzetten. Want hun specialiteit is taarten en koekjes. Met heel veel chocola. En ook hele hoge taarten. Denk aan 20 cm. Wij deelden een stukje Black Russian – was maar 8 cm hoog schat ik – en kregen het bij lange na niet op. En niet omdat het niet lekker was. Eigenlijk voel ik dat stuk taart een dag later nog steeds. Ik moet echt heel snel een sportschool vinden. Graag ook op loopafstand. – wordt vervolgd....

Koffietijd. Zelf doen of Black Hole? sep24

Koffietijd. Zelf doen of Black Hole?...

Het koffie-apparaat glimt me elke dag tegemoet alsof het wil zeggen: gebruik mij. Ik maak lekkere koffie. En dat zal ook wel, maar de omgeving werkt niet mee – in ons sombere appartement drijft het gebrek aan licht, lucht en andere aangename zaken me naar buiten. En de koffiemaler ook niet. Het leek best een kek dingetje. Niet al te groot en dat leek me ook wel handig. We hebben wel veel kastjes maar niet zo’n megagroot aanrecht als in Leiden. Straks in ons echte huis. De koffiemaler vond ik bij Sur la Table, een leuke kookwinkel, die me weer was aangeraden door de barista in de Black Hole. Waar ik ook mijn espresso-bonen kocht. Een ‘burr grinder’, dus geen ‘blades’. Wat kan je gebeuren? Hij hoeft maar op een stand nietwaar? Maar dat bleek al meteen de allerfijnste stand te zijn. En die was nog steeds te grof. De espresso kwam er doorheen denderen als een TGV. En dan krijg je geen stroperige koffie en een cremalaagje dat flinterdun is en sneller verdwijnt dan de schuimkraag op de biertjes die ze hier tappen. Volgens mijn lief moet ik meer geduld hebben, onze quickmill in Leiden leverde ook niet direct het beste resultaat. Maar geduld is niet mijn sterkste kant. Dus gisteren die maler ingepakt en teruggegaan en nu heb ik een upgrade. Een betere ‘burr grinder’. Ander merk, ook nog steeds aardig compact. Wel een slagje duurder. ’s Avonds met wisselend resultaat espresso’s gemaakt. Maar de maler staat niet op de fijnste stand, dus er is kans op verbetering. Want ik kom graag in de Black Hole, maar ik wil ook zelf een goede barista zijn. – wordt...

Going for hot and sour sep18

Going for hot and sour...

Van kwart voor twaalf tot een uur heb ik vandaag ontelbare zakjes met snackachtige substanties erin uitgedeeld aan hongerige freshmen, sophomores, juniors en seniors (m/v) van Lamar. De meeste snacks kosten 75 cent. Maar je kunt voor 1.50 ook een ‘dill pickle’ kopen. Met een heet pepertje of knoflook. De chips zijn vooral te koop in de smaken zuur en heet. Gewone chips zijn niet geliefd. Those kids go for hot and sour. Zo zegt Gregory White het, hij runt de ‘school store’. Uniformen, boeken en snacks, limonade en water. Geen vers fruit, want daar heeft hij geen vergunning voor. Tijdens de lunchspits komen twee leerlingen helpen en een ouder. Deze week hebben de freshmen-ouders dienst en vandaag was mijn debuut. De leerlingen zijn ervaren en weten precies waar welke snack ligt. Ik moet vaak twee keer vragen welke chips ze willen hebben. Volgende uitdaging is het juiste zakje te vinden in het rek. Er zijn wel dertig soorten en van de meeste heb ik nog nooit gehoord, dus geen idee hoe het zakje eruit ziet. Ritz bits, goldfish (ken ik dan weer wel), takis, slim jims, etc. En ook een soort fruitsnoepjes zijn erg in trek: rood, geel, mintgroen en blauw. Ik vermoed dat er geen fruit aan te pas is gekomen. Als het halletje vol met leerlingen staat is de akoestiek bovendien niet best. Mijn oren tuuten alweer. Maar de leerlingen zijn allemaal aardig en beleefd. We hebben fun, zoals Mr. White al voorspelde. De opbrengst van de winkel gaat in het schoolfonds voor leerlingen die geen geld hebben voor bijvoorbeeld een schooluniform. Absoluut een win-win situatie. De tijd vliegt en om vijf voor een staat mijn opvolgster klaar. Ik mag weer in november. Maar na al die zakjes chips die door...

How to stay slim sep06

How to stay slim

Vergeet huizen zoeken, auto’s kopen, wennen op school. Wat wordt de grootste uitdaging in Houston? Hoe blijf je slank in de Texaanse keuken. We proberen zoveel mogelijk zelf te koken. En niet elke dag guacamole met tacochips te maken en een Corona erbij. Smaakt wel erg goed en is zeker zeer verleidelijk. Ik heb mijn Weight Watcher’s cursusboek meegenomen. Ha, mij krijgen ze niet gek. Uit eten gaan is wel een lastige. Je kunt hier namelijk echt heel erg lekker eten. In juni al wat uitgepobeerd en ook de afgelopen drie weken zijn we al eens hier en daar op stap geweest. Met wisselend succes. Maar een ding is altijd waar. De porties zijn groot. Vaak kun je daar gemakkelijk met zijn twee├źn van eten. En dat vinden ze ook nog heel normaal hier. Geen verwijtende blik en het gevoel dat je voor gierigaard wordt uitgemaakt. Nee, ze zetten met een blij gezicht twee borden met bestek neer en wensen je een goede maaltijd. Dat gaan we vanavond maar eens in praktijk brengen, want we gaan echt Texaans eten. Vlees van de BBQ bij een tent die Papa’s heet.┬á Op de foto’s wat voorbeelden van Texaanse bordjes . Heerlijke coquilles bij Season 52, Banana bread bij Tiny Boxwood en tot slot de Tiny Summer salade ook bij Tiny Boxwood. Die salade was beslist niet Tiny. Wel erg lekker. – wordt...

Green up your snacks sep03

Green up your snacks

Beter goed gejat dan slecht bedacht. Onder dat motto speel ik even leentje-buur bij foodcoach Bluebelle. Ook op facebook en twitter te vinden (https://www.facebook.com/bluebelle0505 en @bluebell0505). Zij is een groot voorstander van green up. Voor ontbijt, lunch en avondeten en ik ben wel benieuwd wat zij van deze snacks vindt. Ik vond de snacks in Trader Joe’s. In het ene zakje leken sperziebonen te zitten waar iets chipsachtigs mee was gebeurd. Als je het zakje openmaakt, zitten er inderdaag groene bonen in. Maar of het echt bonen zijn waar iets mee gedaan is, waag ik te betwijfelen. Mij lijken het eerder zoutjes in de vorm van een sperzieboontje. Maar best lekker. Even het etiket bekijken. Hoe ‘green’ is deze snack? Ingredi├źnten: hele groene bonen, koolzaadolie, rijst, zout, calciumcarbonaat en vitamine C. Dat klinkt niet verkeerd. Maar als je kijkt naar het lijstje voedingsmiddelen dan staat er bijvoorbeeld achter vitamine C: 0%. Dus ze voegen vitamine C toe, maar het zit er uiteindelijk niet in. Wel 7% vet, maar ook 16% vezels. En ‘maar’ 130 calorie├źn per serving. Hoeveel servings zitten er eigenlijk in zo’n zakje van 93 gram? Toch 3,5 serving. Elke serving bestaat uit ongeveer 22 boontjes. Het hele zakje is dan toch gauw 455 cal. En ik vrees dat ik daar het merendeel van heb weggehapt. Dus laat ik mezelf niet wijsmaken dat ik iets gezonds heb gegeten. Maar misschien wel iets minder slecht. Dan de andere snack: roasted seaweed met wasabi. Het zijn een soort rechthoekige vloeitjes. Niet erg buigzaam, wel lekker crunchy. En een goeie bite dankzij de wasabi. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om dat etiket eens goed te bestuderen. Het is lekker, het is zeewier en dus gezond, toch?. Kunnen we het daar op houden? Even spieken:...

Pasta rules sep02

Pasta rules

Definitieve huisvesting zit in de pijpleiding en het ziet er naar uit dat we nog tot begin oktober in ons tijdelijke appartement verblijven. Niet echt verkeerd, maar het blijft een soort hotel. Wel een keuken, maar je krijgt toch de indruk dat ze niet echt verwachten dat je zelf eens flink aan het koken slaat. De voorraad aan pannen is wat beperkt. Gelukkig winkels genoeg in de buurt. En wat is dan eigenlijk onze eerste levensbehoefte? Een pastamachine natuurlijk. De oude hebben we in Nederland achtergelaten ten behoeve van onze oudste zoon. Hij schijnt vorige week al vier keer zelf gekookt te hebben – geen slechte score voor een nieuwbakken student – en pasta is daarbij favoriet. Als je de investering in hardware buiten beschouwing laat, is het supergoedkoop. Per persoon een ei en daarbij 90 gram bloem. Ongeveer, hangt een beetje af van de grootte van het ei. Maar goed, wij gingen voor een nieuwe investering. Bij Target hadden ze geen pasta-hulpstukken, dus door naar Macy’s. Daar was de hele set compleet. We wilden eigenlijk de green apple, helaas was die kleur niet voorradig en er moest die avond wel pasta gegeten worden. Mooi rood is ook niet lelijk. Even werden we nog lekker gemaakt met een extra korting van 20%. We lieten ons hele doopceel lichten maar dat was nog niet genoeg. Dan sta je voor de keus: lopen we stoer weg of gaan we voor lekkere pasta vanavond? Your guess. Leuk is altijd weer om dan thuis tot de ontdekking te komen, dat je ook nog wat andere attributen nodig hebt. Maar ach, stoelen zijn multifunctioneel en we gooien die pastaslierten toch in kokend water. Eet smakelijk. – wordt vervolgd.  ...

In den beginne – 2 aug26

In den beginne – 2...

Na wat alledaagse mijlpalen zoals een Amerikaans mobiel telefoonnummer en een gedetailleerde kaart van Houston, was het vanavond showtime voor de eerste maaltijd thuis. Woensdag, donderdag en vrijdag waren we Vietnamees (mhaw), Seasons 52 (behoorlijk goed) en Cajun (voorgerecht van calamaris was lekker) gaan eten. Gisteravond waren we uitgenodigd bij collega van P. Couscous met kip, broccoli en paarse bloemkool. Shortbread met vers fruit en slagroom toe. Niet verkeerd is. En voor mij eindelijk weer eens een fatsoenlijke portie groente :-). Na een lazy Sunday morning op weg gegaan om onze simkaarten voor de mobiele telefoon op te halen. Het kostte allemaal wat meer tijd dan verwacht. Plan was om eerst te gaan lunchen en daarna een kaart, rugzak en boodschappen te gaan halen. Maar we deden het uiteindelijk andersom. Dat leidde ertoe dat we tegen 15.00u flauw van de honger in een Turkse deli verzeild raakten. We dachten aan een sandwich maar het werd een volledige maaltijd. In het begin liet de service wat te wensen over. Maar dat maakte een collega van de ober weer goed. Maar dat maakte een avondje thuis eten weer aantrekkelijk. Maar wat te koken? De keuken ziet er imponerend uit maar is toch redelijk beperkt. Nasi. Rijst was makkelijk, maar een vertrouwd pak nasigroente of desnoods bamigroente. Niet echt, maar je kunt wel een eigen bak met voorgesneden groente samenstellen. Sambal en ketjap manis vervang ik door een pot met chili and garlic, ervan uitgaande dat het genoeg pit geeft en een fles soy sauce die wel wat dunner is. Gebakken eitje erbij een soort sat├ęsaus. Allemaal een beetje anders dan in Leiden. Wat echt ontbreekt is de kroepoek. Misschien een Aziatische winkel zien te vinden? De mannen vonden het lekker en met een Corona erbij blijft...